Stille getuigen

Er hangt een zakdoek aan een boom. Een schoentje, van een kindje, staat eenzaam en verloren op een paaltje. Stille getuigen van de mensen die hier voorbij kwamen. In het zicht gezet door attente mensen die ze vonden.
Zou de eigenaar van de zakdoek op zijn schreden terugkeren om ‘m te zoeken? Zou íe überhaupt weten dat íe weg is? Ik weet niet waarom maar het is vast van een man en een man kan niet zoeken, dat weten we (de vrouwen) allemaal. Het schoentje dan, wit en enigszins viezig, dat een straat verderop zo parmantig op het paaltje bij de wei staat. Zou de moeder van het meisje terugfietsen – want zo verlies je die dingen vaak? Op één schoen is het moeilijk lopen voor zo’n klein ding. En een nieuw paar kopen is duur, je betaalt zo 60 tot 80 euro om een kindervoetje aan te kleden.
Wie zou de zakdoek aan de boom hebben gehangen en het schoentje op het paaltje hebben gezet? Attente mensen, dat kan niet anders. Een man die weet hoe erg het is om die zakdoek die hij als man ook overal voor gebruikt – van het vegen van snottebellen tot het schoonpoetsen van een natte tuinbank of fietszadel – kwijt te zijn. En een moeder, of eerder een oma, ja een oma, die met een glimlach op haar gezicht het schoentje opraapt en aan de moeder denkt die baalt omdat ze een kleuter met één blote voet heeft rondlopen. Ik vind het mooi, die stille getuigen van een medemens. Ze hoeven niet gevonden te worden. Laat maar hangen. Laat maar staan.

<< terug