In de Elsevier van een paar weken terug stond een artikel van een vrouw over vrouwen. Stelling: vrouwen zijn lui, moeten een schop onder hun kont krijgen. Kinderen moet je gewoon naar de opvang sturen; niemand die weet of dat nou zo slecht is, er moet eerst maar eens onderzoek naar worden gedaan. Anders kunnen ze wel naar opa en oma. Een week later stond er een vervolgartikel van dezelfde vrouw met nog altijd dezelfde stelling -hoe jammer- met de toevoeging dat vrouwen geld kosten. Waarom? Omdat ze eigenlijk liever niet en dus vaak parttime werken, om vervolgens binnen no time in de WAO te belanden. Voor de vrouwen die überhaupt niet gaan werken had ze de opmerking dat zij eerst een dure opleiding hebben genoten en nu geen belasting afdragen. Jammer dat ze er zo eenzijdig over communiceert. Het probleem is zo complex.

Wanneer ik zo om me heen kijk naar en praat met vrouwen van mijn leeftijd (35) en vergelijkbare loopbaan dan hebben we één gemene deler: we vinden het vreselijk moeilijk om zorg en werk te combineren. We hebben wat langer gewacht met kinderen en die tijd gespendeerd aan onze carrières -voor zover je daar van kunt spreken- en aanvullende opleidingen in de avonduren. Nu we eenmaal een kind of meer hebben, zijn we van mening dat we de verantwoording voor de opvoeding zeer serieus moeten nemen. Dus niet naar opa en oma brengen -die ze anders opvoeden dan wij tegenwoordig doen- of een volle week naar het kinderdagverblijf -waar ze worden opgevoed door plaatsvervangende moedertjes. Maar we willen wél blijven werken. We hebben hersenhonger die niet kan worden gevoed met Pampers, billendoekjes en prutpotjes. Help!

Innerlijke verscheuring -om niet te spreken chronische vermoeidheid van deze levensspagaat- is ons deel. Kan onze partner dan niet minder gaan werken? In een enkel gelukkig geval wel. In alle andere gevallen betekent het grote inkomstenderving. En de kinderopvang wordt er ook niet goedkoper op -eerder schrikbarend duur- dus dat doe je niet snel. Los van het feit dat wat voor een vrouw geldt -geen carrière meer als je minder werkt- ook voor een man van toepassing is.

De oplossing? Voor de vrouw dan -de man hou ik me even niet mee bezig. Freelancen, net als ik. Kan. Moet je wel tegen kunnen. Af en toe kan ik ook niet meer tegen de spagaat van moeder en vakvrouw en het eeuwige schuldgevoel dat ik eigenlijk altijd wel wil werken. Ook als Boudewijn en Frederieke thuis zijn. Maar míjn hersenhonger houdt me vooralsnog op het spoor.