| Toen ik laatst een interview met Aart Staartjes zat te lezen dacht ik: ‘Goh, is die man nog zo jong? Die was al oud toen ik als klein kind naar Sesamstraat keek!’ Luttele seconden later drong de verschrikkelijke waarheid tot mij door: ik ben voor mijn kinderen, wat Aart Staartjes voor mij is: eeuwig oud. Net als mijn ouders dat voor mij waren en mijn opa en oma voor mijn ouders. En net als onze zoon dat straks voor zijn kinderen zal zijn. Oud! Maar ondertussen worden mijn ouders voor mij met het vorderen der jaren steeds jonger. 73? Geen probleem en veel te jong om te sterven. 88, dat is pas oud! En 38, zoals ik? Dan ben je jong. Su-per jong, want nog lang geen 40… Het komt dus nog goed. Later. Wanneer onze kinderen ook de dertig zijn gepasseerd. Dan worden we als nog de jeugdige ouders die we zo graag willen zijn. Niemand die zich dan nog stoort aan de rollator waar we dan achter lopen. Want jong, dat word je met het vorderen der jaren. Dat blijkt maar weer. |