| De wereld is niet maakbaar. Ook al denk ik vaak van wel. Niet zo gek, want vandaag de dag is heel veel wel maakbaar. Of op zijn minst maatwerk. Klik een half uurtje rond op het wereldwijde web en je kunt het zo gek niet bedenken of het is te koop. En als het nog niet te koop is, dan schrijf je een verzoekje en wordt het voor je gemaakt. Zo heeft de leverancier ons en wij onszelf steeds veeleisender gemaakt. Als er dan eens een keer iets niet voor je ‘gemaakt’ kan worden is de onmacht groot. Soms vertaalt zich dat stomweg in woede, of, zoals in mijn geval onlangs gebeurde, totale verbijstering. Een zeer goede vriendin is ernstig ziek. Niemand kan haar vooralsnog beter maken. Ieder gesprek weer concluderen we dat de artsen wel veel wel, maar ook veel niet weten over het menselijk lichaam. Haar lichaam faalt en ‘we’ kunnen het niet repareren. Ondertussen faalt de uitkeringsinstelling in vele opzichten en heeft zij naast haar lichamelijke zorgen nog de continue zorg of ze nu wel of niet genoeg geld heeft om zich in leven te houden. Op zo’n moment wordt mijn verbijsterende onmacht totale woede. Maar daar heb je niks aan. Want in deze maakbare wereld bereik je nog altijd het meest als je aardig blijft. Zeker tegen de meneren en mevrouwen van een uitkeringsinstelling. Want als die zich tegen je keren ben je nergens meer. Niks maakbaar, niks maatwerk. Gewoon geen poen. |